Radicale Trekjes (Deel 1)

Submitted by hadrian on di, 11/24/2015 - 15:34

Introductie

Afgelopen Vrijdag zag ik in de trein weer eens een 'Metro' liggen. Ten eerste is het best gek dat dit vod zichzelf de Metro noemt maar voornamelijk op NS-stations wordt uitgedeeld. Metros zijn in Nederland toch een uitzondering maar misschien heeft het wat te doen met het feit dat de 'Trein' nog veel gekker klinkt. Enfin, deze nutteloze observatie achter ons latend zal ik eens doorstappen naar waar ik het precies over wil gaan hebben. En dat is wel hetgeen waar de krantenkop naar verwees: "Leraar alert op radicale trekjes leerling."

Aldus de Metro moeten docenten voortaan, van de PO-raad, een organisatie die claimt te streven naar het optimalizeren van de ontwikkeling van kinderen in het basisonderwijs, goed gaan letten op de kinderen. Zodra ze lijken te radicaliseren dan moeten leerkrachten daar alert op zijn en in bepaalde gevallen zelfs direct de politie inschakelen. Een voorbeeld wat in de Metro wordt benoemd is wanneer een leerling zegt naar Syrië te gaan of zegt zich te willen aansluiten bij IS dat er direct de politie ingeschakeld moet worden. Voordat ik, tijdens dit schrijven, naar de website van de PO-raad's speciale nieuwe website School en Veiligheid ga zal ik hier maar meteen op reageren. Is het niet absurd dat een kind van vijf al verplicht bij de politie bekend moet worden gemaakt wanneer ze iets zeggen wat de gevestigde orde niet aanstaat. Ik weet dat er door de wereld een rancune gaat omtrent de (Islamitische) Staat.

Werken in de Supermarkt

Submitted by hadrian on wo, 11/18/2015 - 17:06

Op 18 oktober plaatste ik mijn eerste artikel over werken in de supermarkt. Ik heb hiermee geprobeerd om te laten zien hoe machtsstructuren in de supermarkt werken en ben daarop verder gegaan met twee vervolgartikelen. Ik heb geprobeerd te laten zien dat de supermarkt niet alleen een erg mensonterende werkplek is maar ook een werkplek die niet zou hoeven te bestaan als we de wereld op een betere manier opbouwen.

Een Minuut van Ideologie

Submitted by hadrian on ma, 11/16/2015 - 19:20

Introductie

Vandaag moesten we weer een minuut stil zijn. De treinen werden door het hele land stilgezet en in geheel Europa moesten we gaan treuren om de doden in Parijs. Het probleem zit natuurlijk niet in het treuren om de doden in Parijs. Het probleem is tweevoudig dat de minuut alléén voor Parijs werd ingesteld en dat het van bovenaf opgelegd wordt. Rouwen is namelijk geen institutionele plicht maar een persoonlijk proces. Daarenboven zijn er deze week nog veel meer mensen gestorven door de verschillende vormen van terrorisme en de effecten van het kapitalisme waar voor gerouwd kan worden. Want laten we niet vergeten dat er dagelijks mensen verhongeren omdat de rijkste bedrijven te krenterig zijn om, ten minste, iedereen toegang tot voedsel te geven.

Ervaringen van andere Loonslaven in de Supermarkt: Deel 1

Submitted by hadrian on vr, 11/13/2015 - 13:48

Een tijdje terug heb ik een drietal posts gemaakt over het leven als een vakkenvullende loonslaag. Daar heb ik ook gevraagd of anderen hun ervaringen zouden willen delen met mij zodat ik een completer beeld kan scheppen. Vrij snel kreeg ik van een van onze kameraden een bericht. Deze kameraad, die graag naamloos wil blijven, heeft ooit in Rotterdam in een winkel gestaan en daar ervaringen op kunnen doen toen hij tot team-leider werd getraind en heeft daarom ook een iets beter zicht op wat dat in houdt.

 

Rotterdamse Ervaringen

Over schappenplannen:
Er is een continue verandering van de indeling van de assortimentsgroepen (bij elkaar horende meters schappen). Voor een gemiddelde meter aan schap is rond de twee uur gerekend (hoewel er natuurlijk een druk op je staat om het veel sneller te doen). Bijna elke week zijn er (bij de Jumbo) twee nieuwe schappenplannen. Schappenplannen kunnen varieren van 1 meter tot een meter of 8 (bij heel grote en kleine winkels zal dat wat verschillen). Reken maar uit je jaarlijkse verspilling van geld, tijd, energie, en vooral mensenleven.

De Politie heeft een Moeilijke Baan

Submitted by hadrian on zo, 11/01/2015 - 23:42

Wanneer de politie weer eens iets fout doet horen we altijd hetzelfde lyrische verhaal over hoe traumatisch die banen zijn. De politie zou zich zoveel bekommeren om mensen, en zoveel gruwelijke dingen zien, dat we medelijden met ze moeten hebben. Het zal dan ook wel moeilijk zijn. Want meneer of mevrouw de politie-agent(e). Het zal wel moeilijk zijn, om het bloed van een gekleurde jongen door de straten te zien vloeien. Net nadat je hem hebt neergeschoten. Het zal wel moeilijk zijn om de tranende activisten te zien die je net bespoten hebt met pepper-spray omdat ze tegen politiegeweld aan het demonstreren waren. Ik snap, dat je nachtmerries hebt van die keer dat je met geweld studenten uit een universiteitsgebouw hebt gesleept. Ik zou zelf ook problemen er mee hebben als ik mensen die geen papieren krijgen door een stad heen op jaag. Dat wringt namelijk met mijn moraliteit. Ethisch kan ik dat niet verantwoorden. Het doet pijn.

Leven als een Vakkenvullende Loonslaaf: Slot van Mijn Ervaringen

Submitted by hadrian on za, 10/31/2015 - 21:23

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Introductie

 

"Dus het blijkt dat je, tenzij je een jong kind of een gevangene bent, helemaal geen toezicht nodig hebt. Mensen komen gewoon naar hun werk en doen dat werk op hun eigen tempo. Stel je dat eens voor ..." -- Jim Halpert in The Office.

 

 

Leven als een Vakkenvullende Loonslaaf: Week 2

Submitted by hadrian on zo, 10/25/2015 - 14:55

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Introductie

Werken in de supermarkt wordt nog vervelender wanneer je gaat nadenken over de positie van de supermarkt in het systeem. De enige rede dat de baan van de kassières bestaat is omdat het kapitalisme ze tot nu toe nodig heeft gehad. Geautomatiseerd betalen wordt steeds normaler en de kassières worden dan ook steeds vaker goedkope bewakers. De baan van het controlerende kassa-meisje (want kassières zijn over het algemeen nog steeds voornamelijk jonge vrouwen) is niet langer meer het afmaken van de transactie: het innen van het geld voor de baas in ruil voor de goederen die de klant koopt. Het controlerende kassa-meisje houdt in de gaten of klanten wel alle producten afrekent. De baan van de kassière zal, in Nederland ten minste, grotendeels verdwijnen over de komende paar jaar. Werkeloosheid zal verder groeien maar de prijzen aan de automatische kassa zullen niet dalen; alleen de winsten van de kapitalist zullen veranderen. De vakkenvuller heeft minder geluk. Hoewel de taak door robots in een robotische supermarkt zou kunnen worden gedaan verwacht ik dat mensen nog een tijdje in dit type baan zullen vastzitten. Ik heb hier vorige week al wat over gezegd maar herhaling kan, denk ik, geen kwaad: de enige rede dat deze banen bestaan is het kapitalisme, en het kapitalisme kan niet zonder deze activiteiten. Het maakt voor het kapitalisme weinig uit of het mensen of robots zijn die dit doen zolang de taken maar uitgevoerd worden. Denk het kapitalisme weg en we zien in de vrije communistische samenleving dat deze activiteiten compleet nutteloos zijn. Dat is enorm demotiverend in de baan zelf, we willen allemaal iets nuttigs doen met onze tijd. Deze tijd wordt ons echter afgenomen door de noodzaken van het kapitalisme. Laat het ons dan ook motiveren om dat kapitalisme te verwerpen.

Werktijden

Inmiddels ben ik gestopt met deze baan. Ik krijg een contract bij een andere werkgever waar ik, hopelijk, werk kan doen waar ik mij beter in kan vinden. Daarenboven werd ik te veel gedemotiveerd. Ik had deze week een aantal dagen vrij, waarom zal ik zo op terug komen, na een drukke werkweek bij de supermarkt. Ik kwam er zeer snel achter hoe oververmoeid ik was geraakt door het brutale werkritme in de supermarkt. Er zijn weinig mensen die natuurlijk op kunnen staan om zes uur, dat is iets waar we wekkers voor nodig hebben. Dit ritme houdt ook in dat we voor de keuze staan om dagelijks vroeg naar bed te gaan of mee te doen met normale avondactiviteiten tot zo'n twaalf uur waarbij we de volgende dag als een zombie over de werkvloer lopen. Ik verkies dan natuurlijk de zombie-modus op de werkdag, de baas koopt mijn tijd, niet mijn inzet en ik laat mijn sociale en culturele leven niet kapot maken door de onredelijke eisen van die baas.

Pleidooi aan het Gezonde Verstand

Submitted by hadrian on vr, 10/23/2015 - 13:36
Graffiti op een muur in 1933

 

In Steenbergen staat er een vrouw op om mensen te herinneren dat er een morele plicht is om Mensen te helpen.

Ze wordt uitgejouwd door misogynistische seksistisch fascisten die hun "liefde voor vrouwen" aandragen als rede voor hun xenofobische moslimhaat.

In Leeuwarden marcheren ze met de Prinsenvlag

Elke week gaat er in Europa een asielzoekerscentrum in de fik

Mensen in Kamp Zeist plegen zelfmoord na jarenlange hoop

Leven als een Vakkenvullende Loonslaaf: Week 1

Submitted by hadrian on zo, 10/18/2015 - 17:10

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Weinigen ontkomen er aan, de loonslavernij. Hoewel ik nog aanspraak maak op de studielening begint de tijd te komen om de overstap te maken naar het arbeidersleven en een studie in de geesteswetenschappen levert niet vaak banen op binnen die enige relatie hebben met de studie. Daarbij wordt ons bij de banen die wel vaak open liggen niet meer dan een fooi betaald. Desalniettemin is er ook de huur, het eten, de verzekeringen, en met geluk nog wat meer om te betalen. Met als doel om de overstap te maken heb ik, met enige angst, tijdelijk een baan genomen bij een supermarkt. Na een week zie ik een noodzaak om te schrijven over mijn ervaringen daar. Ik ben niet de enige vakkenvuller in de wereld, sterker nog, het zijn er enorm veel maar er wordt weinig geschreven over die ervaring. Het zijn vaak banen die worden gedaan door scholieren voor wie het geen primaire bron van inkomsten is. Wanneer ze het niet meer aan kunnen kappen ze gewoon met de baan en gaan ze door naar een volgende. Er zijn, echter, ook genoeg vakkenvullers voor wie dit niet zo is. Mensen die vanwege verschillende redenen, zoals een slechte arbeidsmarkt, bij een supermarkt belanden omdat die eerder benoemde rekeningen toch echt betaald moeten worden.

Voordat ik begon met het vakkenvullen was ik me al bewust van de nutteloosheid van deze baan. Ik heb al eerder gepraat over nutteloze banen in mijn essay 'The End of Employment' (engelstalig). De vakkenvuller is namelijk slechts de persoon die producten van een rolcontainer haalt en in een vak zet zodat de klant hier gemakkelijk bij kan. In een anarchistische communistische samenleving zou ik indenken dat er op veel plekken een soort centraal warenhuis staat aangesloten op een klein spoornetwerk waar de dozen met benodigdheden staan. Wij kunnen vrijwel allemaal producten ook zelf uit de doos halen en de enige rede dat het in een vak wordt gezet is een soort luxe-gevoel. De supermarkten waar producten in vakken worden gezet worden een hogere status gegeven dan supermarkten waar de dozen met de producten in de vakken worden gezet. Het kassawezen zou in een anarchistische communistische samenleving niet nodig zijn; producten zijn immers van iedereen en we kunnen pakken wat we nodig hebben zonder te hoeven betalen. Het moeten betalen voor ons voedsel is natuurlijk ook meteen onderdeel van het systeem dat deze mensonterende banen in stand houdt.