De Situatie in Ethiopië (Deel 1)

Submitted by hadrian on di, 08/16/2016 - 03:28

Introductie

Zelfs de NOS is wakker geworden tot het feit dat er een gigantische protestgolf door Ethiopië trekt. Dat is ook niet gek, aangezien er meer dan honderd mensen zijn vermoord door de Ethiopische regering. Het artikel van de NOS mist, zoals we inmiddels wel gewend zijn, elke vorm van analyse over de redenen of de achtergrond van de protesten. Er wordt alleen kort even vermeld dat er een grensconflict is tussen de Amhara en de Tigray. De situatie in Ethiopië is echter vele malen complexer, en zeker een analyse waard.

Politieke Etniciteit

Ethiopië is het enige land in Afrika wat eigenlijk nooit gekoloniseerd is geweest. Italië probeerde dit voor het eerst tijdens de wedloop om Afrika maar is destijds verslagen. Vier decennia later probeerde Mussolini het nogmaals en ditmaal, mede door het gebruik van mosterdgas, werden de Ethiopiërs overwonnen. De overlevering verteld ons dat Haile Selassie, destijds de keizer, de wereld nog waarschuwde met de profetische woorden: "vandaag zijn wij aan de beurt. Morgen zullen jullie aan de beurt zijn."

Alles gaat kapot, wat kan jij doen?

Submitted by hadrian on zo, 08/14/2016 - 21:53

 

Introductie

In Turkije is het schrikbewind van Erdogan inmiddels zo openlijk dat niemand meer kan ontkennen dat we hier met een totalitaire dictatuur te maken hebben. In de Verenigde Staten staat de bevolking voor de keuze tussen een incompetente oorlogszuchtige haatpredikant en een andere incompetente oorlogszuchtige haatpredikant. In Europa komen terroristische aanslagen inmiddels bijna wekelijks voor. Van een samenleving kunnen we duidelijk niet meer spreken of, als we dat nog willen doen, kunnen we denk ik het beste stellen dat de samenleving lijdt aan een kankergezwel dat terminaal lijkt te zijn. Als het niet de wederzijdse haat is die vanuit de gevestigde media en politici opgewakkerd wordt, dan is het wel de doordravende economische depressie en diens desastreuze effecten voor de armen - want het zijn immers nooit de rijken die eens moeten inbinden. Het grote milieuprobleem is inmiddels op de achtergrond geraakt, maar is daarmee niet minder gevaarlijk geworden.

We leven dan ook in een wereld waar de angst als enige emotie overblijft. Solidariteit met elkander is vrijwel verdwenen en de kanker is daar zelfs zo ver doorgedrongen dat sommigen durven te beweren dat solidariteit door de regering kan en moet worden bemiddeld. Niets is minder waar, solidariteit sterft namelijk bij dwang. Solidariteit kan alleen uit onszelf komen. Het is een vorm van verzet tegen economisch en gewapend geweld omdat het zich tegen al het geweld en dwang keert. Het is de vorm van verzet die nu, als meer dan ooit, absolute noodzaak is geworden. De tijd om tegen bezuinigingspolitiek te protesteren is voorbij, de welvaartsstaat en het kapitalisme zijn stervende. We kunnen natuurlijk weg blijven kijken en hopen dat op magische wijze de politici, die al honderden jaren hebben bewezen geen heilstaat te kunnen brengen, alles redden. Dat is een droom die een nachtmerrie teweeg zal brengen. We moeten echter wel de samenleving organiseren, we kunnen immers niet zonder elkander overleven. Het wordt dus tijd om op elkaar te vertrouwen, en dat kan alleen als we eerst op onszelf leren te vertrouwen.

Labels

De Spaanse Revolutie

Submitted by hadrian on di, 07/19/2016 - 16:57

Introductie

"Het bleek, in sommige gevallen geheel, het beste ideaal ooit door de mens bedacht te realizeren en dit zal diens permanente roem zijn," zo stelde Gaston Leval. Het was, tachtig jaar geleden, al een veelbewogen week gebleken toen op zaterdag 11 juli een radiostation kort door fascisten werd bezet. De dag erna zouden de fascisten een socialistische luitenant van de politie doodschieten. Kameraden van deze luitenant 'arresteerden' vervolgens de leider van de rechtse fractie in het parlement. Ze waren wel zo vriendelijk het lichaam af te leveren bij de begraafplaats (Murray Bookchin, The Spanish Anarchists: The Heroic Years 1868-1936). Het leger was al een tijd lang bezig met het plannen van een staatsgreep. De regering werd hier zelfs nog op geattendeerd maar zijn stelden zijn volledige vertrouwen in de militaire kracht van de regering (Bookchin). Een gekke reactie, wanneer het diezelfde militaire kracht is die de staatsgreep aan het voorbereiden is.

Enfin, op de 18e verklaarde de generaals in een pronunciamento inderdaad de macht over te hebben genomen. Door heel Spanje begonnen de soldaten uit hun holen te kruipen en strategische plekken te bezetten. De militanten van de CNT en de FAI wisten echter wel waar dit op zou uitdraaien en hadden zich hier dan ook al op voorbereid. Zeker in Barcelona, het centrum van de belangrijkste industrie in Spanje, werden de soldaten begroet door arbeiderskogels. In Barcelona werden de rebellen verslagen, net als in het noorden van het Baskenland, Madrid, het grootste deel van het zuiden van Spanje, en een van de Balearische eilanden. Een heldhaftige, en helaas vaak vergeten, strijd van meer dan twee jaar barste los. Echter was dit niet louter en alleen een strijd tussen verschillende machtsbeluste dictators, er werd ook strijd geleverd door arbeiders die met elkaar hun eigen verdediging organiseerden en in het achterland alles op alles hebben gezet om een nieuwe wereld te bouwen.

Welke Vlag Droegen Ze?

Submitted by hadrian on za, 07/16/2016 - 18:44

Introductie

Er is weer een wereldgebeurtenis geweest die al onzer aandacht heeft kunnen trekken. Voor sommigen was de gepoogde staatsgreep in Turkije een klein lichtpuntje hoop, de Black Rose federation (Engelstalige link) gaf al vrij snel aan dat Erdogan en het leger praktisch een pot nat zijn. De signalen die we al jaren uit Turkije krijgen - gefilterd door een media die afwisselend zeer negatief en positief zijn tegenover dat land, afhankelijk van de noodzakelijkheden van Westerse politiek - bieden ons weinig goede hoop. Na enkele uren bleek de staatsgreep mislukt en kon Erdogan - die nu waarschijnlijk een soort volksheld wordt die het leger heeft weten te verslagen - triomfantelijk terugkeren in Istanbul. Stemmen voor de doodstraf zijn al opgegaan en Erdogan lijkt het voorbeeld van Stalin uit de late jaren dertig op te volgen.

Bij dit soort wereldgebeurtenissen lijken er toch altijd een groep te zijn die meteen de schuld probeert te leggen bij verschillende actoren. Zo ging er al vrij vroeg een gerucht dat deze staatsgreep ge-ensceneerd was door Erdogan zelf om, op die manier, hernieuwe legitimatie te verkrijgen voor zijn schrikbewind. Een andere optie die geopperd werd is dat hij van de poging wist en hier vrij weinig tegen gedaan heeft. Weer anderen geven de 'usual suspects' de schuld: CIA, Mossad, Zionisten, de New World Order, en ga zo maar door. Dit soort vingertjesgewijs gebeurt tegenwoordig bij elke grote wereldgebeurtenis die onze aandacht trekt, van de bomaanslagen door Daesh, tot het instorten van de torens in New York, tot aan deze staatsgreep. Het wordt echter tijd om hiermee te stoppen, en naar oplossingen te kijken.

Racisme: Tisdat?

Submitted by hadrian on do, 07/07/2016 - 21:59

Introductie

Het is weer zover. De zoveelste man is doodgeschoten door de politie, dit keer is deze misdaad opgenomen en is er geen twijfel meer over mogelijk: het was moord. Op het moment van schrijven staat de teller alweer op 561 mensen die, alleen al in de Verenigde Staten, vermoord zijn door deze laffe huurlingen. Laf? Ja, wel zeker. Je schiet namelijk niet op iemand die al onder je knie zit en amper nog kan bewegen. Tegelijkertijd blijven veel witte mensen zich opwinden over #BlackLivesMatter en vinden dat het #AllLivesMatter zou moeten zijn. Hoewel het totaal aantal door de politie vermoorde witte mensen in de Verenigde Staten wel hoger is dan zwarte mensen, halen de moord op zwarte mensen verhoudingsgewijs die op witte mensen ver in. Alleen de Native Americans halen dit jaar, tot nu toe, de zwarte bevolking verhoudingsgewijs in. Hoe lang gaat dit nog door? Waarom kan dit gebeuren?

De Samenleving is Racistisch

Wat, zoals de norm is in de gevestigde media, grotendeels uitblijft is een fatsoenlijke discussie over wat racisme nu precies is. Om het probleem heendraaien kunnen ze al lang niet meer, een van de verdiensten van de #BlackLivesMatter beweging trouwens - en dat alleen al geeft die beweging bestaansrecht. Ook in de Nederlandse context blijft het een belangrijk discussiepunt. Maar wat is racisme nu precies? Er zijn twee invalshoeken waar we tegelijkertijd rekening mee moeten houden: structurele discriminatie en stereotypering.

Structurele Discriminatie

Racisme is een systeem van structurele discriminatie die, vanwege de sociaal-economische context, onderdrukkend werkt. Die sociaal-economische context is een context waar je bijvoorbeeld moet smeken om een inkomen - meestal voor een dwangsom die we een 'baan' zijn gaan noemen - bij anderen. Krijg je die baan niet dan betekent dat al heel snel een belabberd laag inkomen. In Nederland heb je mogelijk een bijstand, maar iedereen in de bijstand weet dat dat geen vetpot is en met enorme economische stress komt. Als je dan een systeem van structurele discriminatie hebt dan zien we dat bepaalde bevolkingsgroepen gemarginaliseerd raken. Denk bijvoorbeeld aan de Marokkaans-Nederlandse bevolking waar structurele baanloosheid, zoals die door het CBS wordt geregistreerd, twee keer zo groot is als onder witte mensen. Dat is niet bij keuze; de enigen die vrije keus hebben om niets nuttigs uit te voeren zijn de rijken. Rijke Marokkaans-Nederlanders zijn er zeer weinig.

Labels

Spanje en de Wereld

Submitted by hadrian on ma, 07/04/2016 - 18:42

Het is thans bijna tachtig jaar geleden dat de dictator Franco de macht heeft geprobeerd te grijpen in Spanje. In tegenstelling tot Hitler, Mussolini, en Dollfuss kreeg Franco hevige tegenstand. De komende paar weken zullen we ongetwijfeld een grote hoeveelheid artikelen op Anarchistische webpaginas zien verschijnen omtrent de Spaanse Burgeroorlog en, veel belangrijker, de revolutie die in het achterland werd doorgevoerd.

"Zoek een baan!" (Deel 9/9)

Submitted by hadrian on vr, 07/01/2016 - 20:45

Introductie

Velen die wel eens op een linkse demonstratie is geweest kennen het wel, ergens om je heen schreeuwt een of andere rechtse "lullo" dat we een baan moeten zoeken. De enige mogelijke reacties daarop zijn, in de korte tijd, natuurlijk het straal negeren of een snelle: "dan moeten er wel banen zijn." Natuurlijk is het een mythe, maar wel een hele hardnekkige, dat demonstranten geen baan hebben. Vanuit bepaalde Marxistische (Engelstalige PDF) en voornamelijk Anarchistische hoek komt er desalniettemin wel een scherpe kritiek op het hele concept baan.

Deze serie artikelen gaan dan ook over hoe ik de werkvloer zie, en hoe ik het zou willen zien. Ik heb al eerder gepraat over mijn ervaring met werk in de supermarkt. Iedereen die een baan heeft gehad zal ongetwijfeld dingen herkennen. Dit laatste deel zal kort ingaan op de verschillende moraliteiten en diens effecten.

Eerdere artikelen in deze serie: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8.

Tegen Uitbuiting, Voor Gelijkwaardigheid

Het moge inmiddels duidelijk zijn dat het de eerste en primaire taak is van managers en bazen om onze productiviteit zo hoog mogelijk te houden. Dat is niet in ons belang, zeker wanneer we niet eens een winstuitkering krijgen. Ook zijn winstuitkeringen trouwens niets meer dan een wapen in het arsenaal van de managers en bazen - we krijgen immers slechts een fractie van de daadwerkelijke winst. Het overgrote meerendeel gaat nog steeds naar de bazen. Als managers en bazen wel iets lijken te geven om ons welzijn, dan is dit voornamelijk omdat ze bang zijn dat het duurder is om ons te vervangen. Wij blijven radertjes in het machinewerk van staat en kapitaal en worden dus ook behandeld als radertjes. Dat is de moraliteit van de managers, de bazen, en de politici.

"Zoek een baan!" (Deel 8/9)

Submitted by hadrian on di, 06/28/2016 - 01:23

Introductie

Velen die wel eens op een linkse demonstratie is geweest kennen het wel, ergens om je heen schreeuwt een of andere rechtse "lullo" dat we een baan moeten zoeken. De enige mogelijke reacties daarop zijn, in de korte tijd, natuurlijk het straal negeren of een snelle: "dan moeten er wel banen zijn." Natuurlijk is het een mythe, maar wel een hele hardnekkige, dat demonstranten geen baan hebben. Vanuit bepaalde Marxistische (Engelstalige PDF) en voornamelijk Anarchistische hoek komt er desalniettemin wel een scherpe kritiek op het hele concept baan.

Deze serie artikelen gaan dan ook over hoe ik de werkvloer zie, en hoe ik het zou willen zien. Ik heb al eerder gepraat over mijn ervaring met werk in de supermarkt. Iedereen die een baan heeft gehad zal ongetwijfeld dingen herkennen. Dit achtste deel deel zal gaan over kritiek van de baas.

Eerdere artikelen in deze serie: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

Je Bent Gewoon Fout

Ik heb in mijn leven op verschillende plekken gewerkt. Van het krantenwijkje tot onbetaald stagiair, van verkoper tot de supermarkt waar je voornamelijk aangenomen wordt omdat ze we een nog lager loon konden betalen dan aan volwassenen - al begint het jeugdloon langzaamaan te verdwijnen onder druk van de relatief succesvolle Young & United campagne. Hoewel die campagne geenszins de structurele problemen van onze maatschappij gaat oplossen tonen deze jongeren ons in ieder geval dat actie helpt. Het is voor de rijken waarschijnlijk goedkoper om de lonen voor de jeugd gelijk met die van volwassenen te trekken dan het risico te lopen dat deze jeugd geradicaliseerd raakt omdat ze actief tegengewerkt worden in een zeer redelijke eis. De bourgeoisie leert wel van hun fouten. Een nieuwe lading revolutionaire jeugd is immers gevaarlijk voor het heilige eigendom. "Liever hogere lonen dan Mei 2018" zou dus nog wel eens de kreet binnen de wandelgangen van het VNO-NCW kunnen zijn geweest.