Klassenstrijd

Taal
Nederlands

De Spaanse Revolutie

Submitted by hadrian on di, 07/19/2016 - 16:57

Introductie

"Het bleek, in sommige gevallen geheel, het beste ideaal ooit door de mens bedacht te realizeren en dit zal diens permanente roem zijn," zo stelde Gaston Leval. Het was, tachtig jaar geleden, al een veelbewogen week gebleken toen op zaterdag 11 juli een radiostation kort door fascisten werd bezet. De dag erna zouden de fascisten een socialistische luitenant van de politie doodschieten. Kameraden van deze luitenant 'arresteerden' vervolgens de leider van de rechtse fractie in het parlement. Ze waren wel zo vriendelijk het lichaam af te leveren bij de begraafplaats (Murray Bookchin, The Spanish Anarchists: The Heroic Years 1868-1936). Het leger was al een tijd lang bezig met het plannen van een staatsgreep. De regering werd hier zelfs nog op geattendeerd maar zijn stelden zijn volledige vertrouwen in de militaire kracht van de regering (Bookchin). Een gekke reactie, wanneer het diezelfde militaire kracht is die de staatsgreep aan het voorbereiden is.

Enfin, op de 18e verklaarde de generaals in een pronunciamento inderdaad de macht over te hebben genomen. Door heel Spanje begonnen de soldaten uit hun holen te kruipen en strategische plekken te bezetten. De militanten van de CNT en de FAI wisten echter wel waar dit op zou uitdraaien en hadden zich hier dan ook al op voorbereid. Zeker in Barcelona, het centrum van de belangrijkste industrie in Spanje, werden de soldaten begroet door arbeiderskogels. In Barcelona werden de rebellen verslagen, net als in het noorden van het Baskenland, Madrid, het grootste deel van het zuiden van Spanje, en een van de Balearische eilanden. Een heldhaftige, en helaas vaak vergeten, strijd van meer dan twee jaar barste los. Echter was dit niet louter en alleen een strijd tussen verschillende machtsbeluste dictators, er werd ook strijd geleverd door arbeiders die met elkaar hun eigen verdediging organiseerden en in het achterland alles op alles hebben gezet om een nieuwe wereld te bouwen.

Welke Vlag Droegen Ze?

Submitted by hadrian on za, 07/16/2016 - 18:44

Introductie

Er is weer een wereldgebeurtenis geweest die al onzer aandacht heeft kunnen trekken. Voor sommigen was de gepoogde staatsgreep in Turkije een klein lichtpuntje hoop, de Black Rose federation (Engelstalige link) gaf al vrij snel aan dat Erdogan en het leger praktisch een pot nat zijn. De signalen die we al jaren uit Turkije krijgen - gefilterd door een media die afwisselend zeer negatief en positief zijn tegenover dat land, afhankelijk van de noodzakelijkheden van Westerse politiek - bieden ons weinig goede hoop. Na enkele uren bleek de staatsgreep mislukt en kon Erdogan - die nu waarschijnlijk een soort volksheld wordt die het leger heeft weten te verslagen - triomfantelijk terugkeren in Istanbul. Stemmen voor de doodstraf zijn al opgegaan en Erdogan lijkt het voorbeeld van Stalin uit de late jaren dertig op te volgen.

Bij dit soort wereldgebeurtenissen lijken er toch altijd een groep te zijn die meteen de schuld probeert te leggen bij verschillende actoren. Zo ging er al vrij vroeg een gerucht dat deze staatsgreep ge-ensceneerd was door Erdogan zelf om, op die manier, hernieuwe legitimatie te verkrijgen voor zijn schrikbewind. Een andere optie die geopperd werd is dat hij van de poging wist en hier vrij weinig tegen gedaan heeft. Weer anderen geven de 'usual suspects' de schuld: CIA, Mossad, Zionisten, de New World Order, en ga zo maar door. Dit soort vingertjesgewijs gebeurt tegenwoordig bij elke grote wereldgebeurtenis die onze aandacht trekt, van de bomaanslagen door Daesh, tot het instorten van de torens in New York, tot aan deze staatsgreep. Het wordt echter tijd om hiermee te stoppen, en naar oplossingen te kijken.

Radicale Trekjes (Deel 2)

Submitted by hadrian on wo, 11/25/2015 - 15:16

Eerder deze week schreef ik een kritiek op de nieuwe politionele taken die leraren door de PO-raad worden aangemeten. Deze taken rangeren van klasse over 'goed burgerschap' geven tot en met het inschakelen van de politie zelf. Ik vroeg mij daar af of de PO-raad niet wil dat er te snel naar repressie wordt gegrepen in plaats van naar de diepe oorzaken van problematiek rond, zoals zij het noemen, extremisme en radicalisme te kijken. Jihadisme wordt hier gebruikt als een soort stok om kritiek mee tegen te houden. 'Is niet iedereen het er mee eens dat jihadisme slecht is,' hoor ik critici al stellen. Ik geef meermaals aan dat dit het geval is maar dat betekent niet dat een kritiek op het rapport, de onderliggende ideologie, en de methodologiën die gebruikt worden en aangeraden worden niet geleverd mag worden. Sterker nog, als we problemen als jihadisme opgelost willen zien worden is een zeer kritische houding ten opzichte van rapporten zoals die van de PO-raad noodzaak. Hieronder ga ik dan ook in op de manier waarop juist dit rapport de onvrede in de maatschappij wil verdrukken om de staatsideologie veilig te stellen.

De Discussie die Gevoerd Dient te Worden

In het Metro-artikel wordt een hele wijze zinsnede herhaald: "een kind is te beïnvloeden." Een kind is voornamelijk bezig om 'geinstalleerd' te worden in de samenleving. Dat betekent dat een kind bezig is om uit te vogelen hoe deze samenleving werkt. Een jong kind vindt het bijvoorbeeld gek dat je moet betalen voor je eten en onderdak. Helaas kunnen kinderen beïnvloed worden om dit als normaal te gaan beschouwen. Mensen zijn dan ook erg maakbaar en juist in deze maakbaarheid zit een belangrijk argument voor het Anarchisme. De hypothetische 'oorlog van allen tegen allen' wordt gemaakt juist door het systeem waarin wij, als kinderen, opgroeien. De geschiedenis van de mensheid in het geheel, en arbeidsstrijd in het bijzonder, geeft vele voorbeelden van wederzijdse hulp waar juist de solidariteit doet zegevieren. Dit gaat niet alleen in tegen de 'oorlog van allen tegen allen' maar ook tegen de manier dat wij geinstalleerd worden in onze samenleving. Zeker in de kapitalistische samenleving heerst de ideologie van de competitie en zolang wij dat aanhouden in onze sociale relaties zijn wij dan ook zwak. Juist wanneer we gaan samenwerken staan we sterk en kunnen we effectief ageren tegen het onrecht dat ons aangedaan wordt door het kapitalisme. Dat idee wordt trouwens ook als radicalisme weggezet door de staat. Dat is ook logisch, het is de rol van de staat om de machtshebbers, waaronder de kapitalisten, machtig te houden. Het is nuttig voor de machtshebbers dat we competitief zijn omdat we dan ge-atomizeerd zijn in aparte en individuele eenheden die niet tezamen zullen opkomen voor ons recht. Dat is dan ook wat het burgerschap impliceert: ga naar de rechter met je advocaat maar ga vooral niet de straat op met je kameraden!