Wat Gedachten over de Nieuwe Buren van We Are Here

Submitted by hadrian on za, 04/21/2018 - 16:38

Introductie

Daar gaan we weer. Nouja, weer, ik ben een tijdje afwezig geweest en het lijkt er op dat ik voorlopig niet zoveel kan publiceren als ik dit een jaar of twee geleden kon doen. Iets met het hebben van een baan, enzo. Enfin, vandaag heb ik de mogelijkheid om eens wat te schrijven en kijk daar, er doet zich ook nog eens een reden voor om te schrijven.

Een korte tijd terug heeft de groep We Are Here, een groep mensen die al jaren gedwongen door Amsterdam van kraakpand naar kraakpand wordt geschopt, een blok huizen in Watergraafsmeer gekraakt. We Are Here bestaat uit mensen die gevlucht zijn uit zeer onveilige landen, zoals Yemen waar een bloedige oorlog met veel burgerslachtoffers wordt gevochten, of Somaliƫ waar al-Shabaab de lokale bevolking terrorizeert.

Na het kraken van deze panden werden de mensen van We Are Here niet direct ontruimd. De VVD, de partij waar de burgemeester van Amsterdam ook lid van is, haakt hier meteen op aan door boos te zijn - deels op diezelfde burgemeester. Het recht van eigendom en leegstand is voor de VVD en diens achterban immers belangrijker dan de veiligheid van mensen, zeker als ze die mensen als onderdaan hebben geweigerd. De burgemeester verdedigde zich door zijn partij eraan te herinneren dat we in een rechtstaat leven en de rechter dus over dit soort dingen dient te beslissen. Inmiddels heeft een groep extreem-rechts een ander pand "gekraakt" - de stelling van We Are Here dat ze een sleutel hebben ontvangen vind ik trouwens best geloofwaardig. Ziedaar de aanleiding om eens een keer wat woorden uit mijn vingers te kloppen. Dit vereist immers een reactie. Hieronder dus wat gedachten die bij mij zijn opgekomen rondom dit gebeuren.

1. Amsterdammers Roepen Ons

Wanneer we het filmpje van at5 zien, horen we een van de extreem-rechtse mensen ons met een zeer overduidelijk Zuid-Nederlands accent vertellen dat Amsterdammers niet met AT5 praten maar wel met hun. Hij wil ons laten geloven dat Amsterdammers hun praktisch smeken om eens langs te komen. Om te beginnen: whaahahaha.

Even wat serieuzer: we moeten dus geloven dat Amsterdammers naar een Brabander gaan om hun verhaal kwijt te doen en hen vragen om eens actie te ondernemen. Denkt die persoon echt dat we dat moeten geloven. Iedereen die ooit een Amsterdammer heeft gekend weet een ding over Amsterdammers: "Er bestaat er niets buiten de ring." Ik heb dit genoeg Amsterdammers horen zeggen, in die woorden. Amsterdammers zijn daarnaast in de regel ook goed gebekt en niet zo gemakkelijk te intimideren. Als ze last zouden hebben van de mensen van We Are Here, dan verwacht ik dat ze ten eerste eens met die mensen gaan praten. Verlegen zijn Amsterdammers niet, nuchter wel. Een paar extreem-rechtse jochies uit Brabant importeren is daarbij ook wel het laatste wat ik Amsterdammers zie doen. Ik heb daarbij ook nog niets gelezen of gehoord over vechtpartijtjes of iets dergelijks. De enige die publiek hebben gezegd dat er iets is, naast deze extreem-rechtse mensen, is toevallig Ymere - het bedrijf wiens panden gekraakt zijn. Frappant.

Het is natuurlijk ook makkelijk te zeggen dat deze extreem-rechtse jochies allemaal verhalen horen. Door geen bronnen te citeren en te zeggen dat mensen toch niet met de media praten maken ze het onmogelijk om te verifieren of dat wat ze zeggen wel klopt. Het enige wat we kunnen doen is wat gezond verstand gebruiken. Dat gezonde verstand geeft mij het gevoel dat ze hier alleen een media-frame neer willen zetten. Ze moeten immers legitimeren waarom ze daar "kraken." Het enige wat ze willen doen, door pal naast de mensen van We Are Here een gebouw te betrekken, is die mensen intimideren. Hun politiek is immers duidelijk.

2. Empathie en Sociale Groepen

Het feit is dat de mensen van We Are Here al jaren van kraakpand tot kraakpand bewegen. Ze kunnen dan een korte tijd ergens vertoeven voordat ze weer bevolen worden te vertrekken. Een baan om voor hun inkomen te zorgen kunnen ze niet krijgen - ze hebben immers geen verblijfsdocumenten. Een leven opbouwen kunnen ze dan ook niet. Ze zitten niet meer aan de rand van de maatschappij, maar zijn er al over geduwd. Toch kiezen ze er voor om hier in dit bestaan te blijven. Hun andere optie is om, zoals dat in Nederland wordt genoemd, "mee te werken aan uitzetting." Dat is ook een voorwaarde voor het bed, bad, en brood onderdak als mensen uitgeprocedeerd zijn. Dat laatste is overigens niet het geval voor veel mensen binnen We Are Here. Ook kunnen mensen vaak niet terugkeren zelfs als ze dat wel zouden willen, bijvoorbeeld omdat er geen papieren in hun geboorteland zijn omdat er oorlog is of was. Kortom, er zijn genoeg redenen waarom de mensen van We Are Here niet in de Bed/Bad/Brood voorzieningen kunnen of willen vertoeven. Dat leggen ze op hun website uit - sinds ik dit stukje van het artikel ben begonnen heb ik al wat dingen geleerd door hun informatie - maar die informatie zou niet eens nodig moeten zijn. De erbarmelijke omstandigheden waarin de mensen van We Are Here moeten overleven lijken me immers geen vrije keus. Als deze mensen betere opties hadden, is er voor mij geen twijfel mogelijk dat ze die zouden nemen.

Het is makkelijk om als 'fat cat' VVDer in je luie stoel vuil over deze mensen te praten omdat ze het geheiligde Eigendom hebben betast. Het is ook makkelijk als extreem-rechts persoon deze mensen te haten. Dat is wat veel van de gevestigde media ons vertellen te doen. Dat vereist vrij weinig mentale inzet. Dat is makkelijk. Het kost veel meer moeite om jezelf eens in te denken wat het eigenlijk betekent om te leven als deze mensen. Zou jij er voor kiezen om van kraakpand naar kraakpand te moeten zwerven, om nooit zeker te zijn van je dagelijks brood, en om continu in angst te moeten leven om opgepakt te worden. Zou jij er voor kiezen om in limbo te leven? Niemand zou daar voor kiezen, tenzij het alternatief erger is. Die denkstap maken is de basis van empathie, een emotie waar mensen veel over te zeggen hebben maar over het algemeen vrij weinig daadwerkelijk van laten zien.

Voor veel mensen blijkt het moeilijk om dat kleine beetje empathie te tonen. Voor mensen in een sociale groep gebaseerd op een intense afgunst van mensen zoals die van We Are Here is het bijna onmogelijk. Wanneer zulks een afgunst immers hetgeen is wat je sociale groep bindt, wordt dat een onbreekbare norm. Mocht een extreem-rechts persoon in diens vriendengroep een moment van empathie hebben, dan wordt dat ongetwijfeld direct afgeschoten. Waarschijnlijk gebeurt dit echter al intern, voordat die persoon dat moment van empathie uit. Het breken met zulks een onbreekbare norm is immers direct gevaarlijk voor iemands netwerk en status. De momenten die dus tot een verbreding van iemands visie omtrent migranten zouden kunnen leiden worden de kop in gedrukt. Aan de andere kant is het wel mogelijk dat, om status te bereiken, juist de verbindende norm tot steeds verdere extreme te nemen. Mensen versterken elkaar in hun meningen, en het brengt vaak status om net ietsje verder te gaan. Dit is de basis van een echo-kamer.

Empathie voor de mensen van We Are Here is, vermoed ik, praktisch onmogelijk voor deze extreem-rechtse mensen omdat ze in een extreem-rechts netwerk zitten - tenzij ze hun netwerk verlaten.

3. Verloren Moeite

De derde gedachte die door mijn hoofd schoot komt vaker voor wanneer ik extreem-rechtse activiteiten zie: wat een verloren moeite. Er wordt nu een aanval gemaakt op mensen die al bijna geen weerbaarheid hebben. De mensen van We Are Here doen hun best te overleven in de meest moeilijke omstandigheden. Wat schiet de maatschappij er mee op als deze extreem-rechtse club dat nog moeilijker voor ze maakt. Het is misschien wel symbolisch dat het vandaag zo'n 22 graden celsius is, en we eerder deze week ook al hoge temperaturen hebben gehad. Er is de afgelopen week geen dag voorbij gegaan dat ik me niet zorgen heb gemaakt over de milieu-verandering. De toekomst, op gebied van klimaat en weer, is onzeker. Wel weten we dat toenemende droogten een belangrijke factor is in migratie. Als ze echt migratie willen stoppen, waarom besteden ze dan niet wat tijd aan hard klimaatactivisme? Ik weet zeker dat de meeste mensen die gevlucht zijn, liever in hun geboorteland waren gebleven als ze dat mogelijk hadden geacht.

Conclusie

Extreem-rechtse activiteiten lijken voor mij altijd erop gericht om anderen te denigreren, te beledigen, of simpelweg te intimideren. Is dat echt een wereld waar deze mensen heen willen? Een wereld van haat en nijd, waar er een netjes met machinegeweren en prikkeldraad afgesloten staat moet bestaan waar alleen maar 'het juiste volk' - wie dat ook moge bepalen - mag leven? Een wereld waar problemen die ons allemaal aangaan ondergeschikt worden gemaakt aan een groot en, mijns inziens, compleet fictief probleem? Dat is het plaatje wat geschets wordt door extreem-rechts wereldwijd. Daar bedank ik voor.

Lees wat We Are Here zegt

We Are Here vertellen veel over hun situatie, en niemand kan dat beter dan zijzelf.
Flattr this